Laatste Nieuws

Uitgeverij Boekscout gaat mijn boek "Dit is Spanje, verhalen en legendes uit de Costa Blanca" uitgeven. De uitgever wil aan een selecte groep mensen, die mogelijk geïnteresseerd zijn, een promotiemailing sturen op het moment dat het boek beschikbaar is (begin december). Als je deze promotiemailing van Boekscout wilt ontvangen, laat me dat dan even weten dan kan ik je e-mailadres aan de uitgever doorgeven. Kopieer in dat geval onderstaande zin in je e-mail naar mij:

Ik geef toestemming voor gebruik van mijn mailadres voor het toezenden van een eenmalige promotiemailing.

mail: wkuyps@hotmail.com

22 juni 2018

Autorit langs de Costa Blanca in 1906.


Nu gaan we massaal op vakantie, met het vliegtuig, bus, trein of auto maar 120 jaar geleden was dat wel iets anders. Vakantie was weggelegd voor de rijkere burgers en reizen gebeurde met paard en koets. De komst van de treinen bracht al een hele verandering teweeg maar de introductie van de auto gaf de reiziger een grotere vrijheid om te reizen naar waar hij wou.
Zo reden  de eerste auto's al in 1898 rond in de omgeving van de hoofdstad. De eerste geregistreerde auto in Madrid was een cabriolet Renault 14 pk waarmee waaghalzen een ongehoorde snelheid van 40 kilometer per uur konden halen. Het verbruik van deze voertuigen was ongeveer 30 liter per 100 kilometer.
De inwoners van de regio rond Elche moesten nog 8 jaar wachten voor ze de eerste auto te zien kregen.
Aankomst van de schrijver in Elche
Op een hete zondagmiddag, 18 augustus 1906 rond 5 uur, keken jongeren vol verbazing en doodsbange dametjes naar het woeste monster, een Buire van 100 pk die op het ritme van de explosies van de verbrandingsmotor met een  angstaanjagende snelheid van 50 km/uur kwam aangereden. Vol geladen met koffers, een arsenaal aan onderdelen en jerrycans met extra  brandstof. Benzinestations waren er nog niet. Om te tanken moest men stoppen aan drogisterijen.
De chauffeur van de auto was Pierre Marge, een bekend Frans schrijver, en onvermoeibare reiziger, die het voorgaande jaar al met ditzelfde voertuig een riskante reis naar de Balkan had gemaakt.
Na zijn terugkeer in Frankrijk schreef hij een boek met zijn indrukken, ervaringen en anekdotes over zijn verblijf in Spanje, een mooi verhaal om te lezen waarvan hieronder een vrije vertaling van zijn belevenissen tussen Alicante en Orihuela:
 
La Buire
Alicante m'a plu énormément. C'est une ville gaie et animée où il fait chaud, mais avec le tempérament d'une continuelle brise de mer. Ce doit être un délicieux séjour d'hiver pour les malades...
Alicante heeft me veel plezier gedaan. Het is een levendige warme stad maar met het temperament van een continue bries Het moet een heerlijk winterverblijf zijn voor de zieken. De stad strekt zich uit vanaf de kust tot aan de kale heuvels. De huizen zijn wit, met daken en terrassen; het geeft de stad een Moorse uiterlijk. Mannen hebben een donkere huidskleur, zwart haar, een Semitische neus en witte tanden met een eeuwige glimlach: ze zien er erg Arabisch uit. Vrouwen hebben golvende en soepele lichamen, zijn over het algemeen van gemiddelde grootte en hebben grote zwarte ogen. De druiven van Alicante zijn de meest exquise: Muscat en Malvoisie zijn goddelijke vruchten. Het is met spijt dat ik afscheid neem van Alicante. Ik kan niet genoeg zeggen hoezeer deze stad mij is bevallen.
Strand Alicante
Ik weet zeker dat ik nog eens terug kom!
Alicante in het zuiden is dor en verlaten. Een woestijn van zand, duinen en kale bergen. De weg is goed maar altijd stoffig. Als we Alicante achter ons gelaten hebben verschijnt terug de begroeiing, eerst een paar wijnstokken, dan olijfbomen, moerbeien en vijgenbomen, hun bladeren wit door het stof en de stralen van de zon.
Plotseling een wonder! Aan de horizon, een groot vreemd bos, als we dichterbij komen, zien we dat het palmbomen zijn. Het is het grote palmenbos van Elche. Even later rijden we tussen de reuzen van de woestijn door, geplant door de Moren uit diep Afrika meer dan een eeuw geleden. De weg doorkruist het bos waarvan het immense palmenbos ons overal omringt. De stammen stijgen sierlijk ten hemel of zoals het Arabisch spreekwoord zegt: " hun hooghartige  hoofden in het vuur uit de hemel en wortels in de leven gevende water."
Allen zijn dadelpalmen en hun overvloedige oogst is een rijkdom voor de regio. In het midden van het bos, zijn er witte Arabische huizen met platte daken, en terrassen die roze zijn geverfd. Een echte Afrikaanse hoek!
De vele grachten brengen het water naar de palmbomen. De weg wordt gemarkeerd door twee rijen granaatappelbomen. Elche gelegen midden het palmenbos is Afrikaans, volledig Arabisch met haar Moors uitziende inwoners. De kleine, vierkante huizen met kleine ramen lijken gescheurd uit een Afrikaans landschap; zelfs de koepels van hun kerken, met felle tegels, zien eruit als moskeeën. Trouwens, de meesten van hen zijn echt oude Mohammedaanse tempels en de rest, gebouwd in dezelfde stijl. De Arabische beschaving is diep geworteld in deze regio.
Het grote bos verdwijnt als we ons van Elche verwijderen, maar het land is nog steeds rijk en goed bebouwd. De palmbomen, meer uit elkaar geplaatst, vormen niet langer een bos, maar staan in sierlijke groepen aan de horizon met een verrassende helderheid. Het is verbazingwekkende dat in dit land van het licht, de kleinste details van het landschap opvallen.
La Buire
Het originele voorblad van het boek van Pierre Marge
Crevillente is een dorp en heeft een bevolking met een nog meer uitgesproken Arabische uiterlijk dan de inwoners van Elche. Een groep Moorse huizen is gebouwd op een kleine heuvel aan de rand van een steile, droog ravijn, majestueuze palmbomen omringen deze en buigen sierlijk boven de terrassen. Mensen met een gebruinde huid, bijna zwart, en het rumoer van een gesprek, is dit geen Afrika? En dan, palmbomen en nog eens palmbomen. De weg, hoewel bedekt met een dikke stoflaag, is uitstekend. De bevolking is verbaasd om een mechanische auto te zien passeren waar ooit schitterende Moorse ruiters reden. We komen aan in Orihuela, een belangrijke stad gebouwd in het midden van een vruchtbare huerta. Wanneer ik zeg een stad, dan is het uit respect voor zijn 30.000 inwoners, het is een mengelmoesje van gehuchtjes zonder orde met woningen dicht tegen elkaar gedrukt waartussen we onze weg moesten zoeken meer dan een half uur lang. Het is een netwerk van straten die constant draaien. We namen een kind mee in de auto om ons de weg te tonen. De avond kwam plotseling. Het is al helemaal donker wanneer we ons in open land bevinden. We zetten ons kamp op tussen de angstaanjagende aloëbladeren, onder de majestueuze koepel van een groep grote palmbomen, en we dineren zoals in een Afrikaanse setting, zoals een grote karavaan  in een oase. Lach niet, als we de 100 paarden van onze La Buire omzetten naar evenveel effectieve paarden zou het een respectabele karavaan zijn…”

Tot zover het verhaal van deze bijzondere avonturier onderweg in zijn nieuwe La Buire 100 pk tegen een snelheid van 50 km/h. Onderweg over de stoffige wegen van de Spaanse Middellandse Zeekust. Dankzij deze schrijven krijgen we een fotografisch verhaal hoe deze streek er 120 jaar geleden moet hebben uitgezien.