Steeds meer granaatappelbomen in de regio Elche.

Op de uitgestrekte velden rondom Elche worden elk jaar meer granaatappelbomen geplant. De granaatappel is al enkele jaren het meest lucratieve gewas in de zuidelijke helft van de provincie Alicante en vele landbouwers gaan er dan ook toe over om hun landerijen om te ploegen, oude citroenbomen te verwijderen, en granaatappelbomen te planten. De firma Vitalgrana, die al enkele jaren met zeer veel succes ecologisch granaatappelsap produceert, plantte vorig jaar 30.000 nieuwe granaatappelbomen op terreinen tussen Elche,

Catral en Dolores. Men hoopt in dit najaar daar de eerste vruchten van te plukken en zo te kunnen voldoen aan de almaar stijgende vraag naar granaatappelsap. Het sap van de granaatappel wordt geacht vele goede eigenschappen te hebben en vooral landen als Duitsland en Nederland importeren vele duizenden liters.

Granaatappels zijn afkomstig uit Iran (Perzië) en worden al eeuwenlang gekweekt in het Middellandse Zee gebied, het Midden-Oosten, Afganistan, India en de Kaukasus.  De naam komt van het Latijnse woord voor korrel “granum”. De eerste afbeeldingen van de granaatappelboom zijn gevonden op grafschilderingen van de Egyptenaren van 2500 voor Christus. De boom wordt al sinds de oudheid geprezen om zijn gezonde invloed op de mens. De Egyptenaren dachten zelfs dat granaatappelsap een levenselixer was dat onsterfelijk maakte. Toetanchamon kreeg in zijn graftombe granaatappels mee om de wedergeboorte te bevorderen.

Het sap van de granaatappel is een prima ingrediënt voor de verzorging van de huid, ook bij het behandelen van acne. Granaatappel in combinatie met een hydraterende crème geeft de huid een fris en stralend effect. Ook zou de olie van de granaatappelzaden helpen om kleine littekens te bestrijden, daarom is granaatappelzaad ook een steeds meer voorkomend ingrediënt in huidverzorgingsproducten. 

Granaatappels zitten vol gezonde voedingsstoffen, zoals vitamine C, kalium, pantotheenzuur (B5) en een aantal andere voedingsstoffen. Deze voedingsstoffen hebben onvoorstelbaar krachtige eigenschappen zodat de granaatappel een natuurlijk hulpmiddel is bij de bescherming tegen ziekten die ontstaan als gevolg van infecties en degeneratie.

Als we alle berichten moeten geloven profiteert iedereen van het granaatappelsap. Hoewel dit te mooi lijkt om waar te zijn, bestaat er een indrukwekkende hoeveelheid internet lectuur over het feit dat dit  sap wel eens zou kunnen helpen bij de vele ziektes van deze tijd zoals  kankers, hartziektes, diabetes tot alzheimer.

Granaatappelpitjes, heerlijk bij een salade.

Kortom, met z’n alle naar de winkel om enkele kilo’s verse granaatappels te kopen.

Artikel verschenen in de Costakrant nr. 27

Wim Kuyps

“Pedro el Pirata”, een legende uit Torrevieja.

“Pedro el Pirata”, een legende uit Torrevieja.

De legende van “Pedro el Pirata" is samen met de legende van “Tante Roqueta”  één van de meest bekende legendes van Torrevieja. Pedro "Piet Piraat" leefde in de negentiende eeuw aan de rand van het oude stadsdeel van Torrevieja in een oud vervallen huisje. Pedro was een oude, norse, onbeschofte en ongelovige man. Nooit ging hij naar kerk. De mensen van Torrevieja gaven hem de bijnaam “el pirata”, niet omdat hij een zeerover was geweest maar wel omdat hij in zijn jonge jaren een berucht smokkelaar was geweest.  Op een dag zag Pedro een bange hond zijn huisje voorbij rennen op de vlucht voor een aantal jongeren die de hond met stenen bekogelden. De oude vrouwen van het dorp sloegen ook met stokken naar de hond waarvan niemand de eigenaar kende. Pedro kon de jongeren wegjagen en de bange hond opvangen en kalmeren. Hij verzorgde de wonden van de hond en gaf hem te eten en te drinken . De hond was na zijn genezing zijn redder zo dankbaar dat hij altijd bij hem bleef. Door de vriendschap van de hond verzachtte het karakter van Pedro.  De oude norse man begon te bidden en zocht terug de kerk op om God te eren.

Pedro leerde in de kerkgemeenschap een weduwevrouw kennen welke ook bij hem kwam inwonen. Samen beleefde ze een mooie oude dag. Na verloop van tijd stierf echter de trouwe hond en Pedro begroef hem achteraan in de tuin van zijn woning en plantte er enkele bloemen bij.

Enkele weken later stierf een buurmeisje aan tuberculose, de ouders huilde van verdriet en Peter betuigde zijn medeleven aan de ouders. De moeder vroeg aan Pedro om de laatste wens van het meisje te vervullen en de doodskist te vullen met verse bloemen. Verse bloemen waren in die tijd in het warme Torrevieja erg zeldzaam maar Pedro vertelde de moeder dat  hij in zijn achtertuin een paar bloemen had geplant welke hij wel wou halen. Twee mensen vergezelde hem naar zijn woning  en daar aangekomen zagen ze vol verwondering dat de tuin was gevuld met bloemen, vooral waar de hond was begraven groeide de mooiste bloemen. Ze namen alle bloemen mee, vulde de doodskist en legde het meisje op de mooiste bloemen.

Kort daarna overleed weer iemand in een naburig familie. De familieleden wilde, zoals bij het meisje, ook bloemen leggen in de doodskist maar Pedro vertelde dat ze de vorige keer alle bloemen hadden geplukt en dat er zeker tot in het komende voorjaar geen bloemen meer zouden bloeien. Desondanks ging de familie van de overledenen toch naar het huis van Pedro om zelf vast te stellen of er geen bloemen meer bloeide. Toen Pedro de deur naar de tuin openden zagen ze tot hun aller verbazing dat de tuin rond het graf van de hond weer vol stond met de mooiste bloemen. Ze plukte weer de bloemen en namen ze mee naar het huis van de overledenen om de kist te versieren.  

De geburen van Pedro kende de geschiedenis van de hond en wisten wel dat het trouwe dier de reden was waarom Pedro, die vroeger een norse man was geweest, aan het einde van zijn leven een gezellig en goed mens was geworden. Ze begrepen dat de hond niet haatdragend voor de mensen was en dat hij hun de mooie bloemen had geschonken. De buren schaamde zich diep dat ze vroeger de hond van Pedro zo onheus hadden behandeld.

Wim Kuyps

Artikel verschenen in de Costakrant nr. 27

XV Feria Artesanal y Gastronómica in Agost van 7 tot 9 oktober 2016

De "XV Feria Artesanal y Gastronómica de Agost" is een jaarlijks feest ontstaan in 2002 en nu uitgegroeid tot een groot feestelijk gebeuren. Agost is beroemd om zijn aardewerk, er zijn nog tien pottenbakkerijen in bedrijf die allemaal gebruik maken van de traditionele Arabische technieken om een breed scala van keramische producten te maken.

Het Museo de Alfarería heeft als doel het pottenbakkers ambacht in ere te houden.

Er zijn vele tentoonstellingen, workshops, presentaties, demonstraties, shows, feestelijke muziek, optochten van motorfietsen en antieke auto's, rondleidingen en andere evenementen gepland.

Daarnaast tonen tientallen exposanten hun ambachten zoals keramiek, snoep, wijn en sterke drank, decoratie, brood, zeep, enz.

Openingsuren zaterdag en zondag van 11.00 tot 14.30 uur en van  17.00 tot 22.00 uur

Meer info bij Turismo de Agost
965 69 18 69

https://www.facebook.com/turismodeagost

IFA Alicate (beurshallen aan de luchthaven) Outlet feria op 7, 8 en 9 oktober 2016

Meer info op http://stockcityalicante.com/