8 februari 2017

Bloeiende amandelbomen en hun legendes.



(Artikel geschreven voor de Costakrant editie 63)

Deze tijd kleurt de Costa Blanca weer wit en roze van de prachtige amandelbloesem. Spanje is met een jaarproductie van 250.000 ton amandelen de tweede grootste amandelproducent na de Verenigde Staten. Spanje is ook een belangrijke consument van amandelen. Of als een snack, als een ingrediënt in vele recepten of als traditionele Spaanse noga en marsepein.
De amandelbomen zijn zeer robuuste en langlevende bomen die in deze streken dikwijls leeftijden halen van meer dan 100 jaar, de bomen tolereren natte winters en warme zomers en groeien op arme bodem. De Spaanse productie van amandelen is zeer variabel wat te wijten is aan mogelijke vorst die de bloei en vruchtvorming kan beïnvloeden. Dit probleem bestaat niet alleen in Spanje, maar in alle belangrijkste producerende landen, met als gevolg grote prijsschommelingen voor de amandelen op de internationale markten. Meer dan 55% van de Spaanse amandelproductie is bestemd voor de buitenlandse markten. De grootste gebruikers zijn de Duitsers. De Nederlanders eten gemiddeld 650 gram per persoon per jaar. Van de Nederlandse import komt 14 procent uit Spanje.

Over de prachtige amandelbloesem en de amandelbomen bestaan vele legendes. Deze legende gaat over Prinses Phyllis en haar geliefde Demophoon:
Prinses Phyllis was tot over haar oren verliefd op de jonge koning Demophoon. Deze keerde na een lange veldtocht terug naar zijn vaderland. Tijdens zijn terugtocht leerde hij de mooie prinses Phyllis kennen. Voor beiden was het liefde op het eerste gezicht en vanaf de eerste dag al zwoeren ze elkaar eeuwige trouw. Demophoon bleef bij zijn geliefde, dagen en weken achtereen. Het leek wel of hij zijn geboorteland  voorgoed vergeten was.
Tot op zekere dag Demophoon vernam dat er onrust was in zijn geboortestad na het overlijden van zijn vader en dat er een opstand was uitgebroken. Demophoon moest terug naar zijn land om de rust te herstellen en hij verliet zijn geliefde prinses, echter niet zonder de belofte dat hij niet langer dan twee weken zou wegblijven. Bij zijn terugkeer zou hij met haar trouwen en haar daarna voorgoed als zijn vrouw meenemen naar zijn land. Phyllis bleef verdrietig achter en naarmate de dagen voorbij gingen, sloeg de angst haar om het hart, de angst dat hij niet terug zou komen. Toen de twee weken voorbij waren en Demophoon nog niet teruggekomen  was, begon de treurende jonge vrouw verdwaast rond te dolen. Ze begaf zich naar een hoge rots waar ze uitzicht had over de hele vlakte. Hier zou ze haar geliefde al van ver zien komen...
Drie dagen stond ze daar al op de uitkijk. Wanhoop overwon haar en plots stond het voor haar vast dat hij nooit meer zou terugkeren. Het had nu geen zin meer nog verder op de uitkijk te staan en nog verder te leven. Ze stortte zich van de rots te pletter. De goden veranderden uit medelijden haar dode lichaam in een amandelboom. Een paar dagen later kwam Demophoon aan om zijn geliefde te halen. Hij was langer opgehouden dan hij verwacht had. Maar ze was er niet meer. Er stond alleen een prachtige amandelboom, hij omarmde de amandelboom en deze begon direct prachtig te bloeien. Het was alsof Phyllis haar mooiste kleed had aangetrokken om hem te verwelkomen. Op ieder bloempje hing een dauwdruppel: de tranen van de geliefde prinses.
Het is door deze legende dat de amandelboom een symbool is geworden van de onstuimige jeugd en eeuwige liefde.

Wim Kuyps












Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen